Γράφει ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος
Ισως στους περισσότερους να μη χρειαζόταν καν αυτό το παιχνίδι του Κυπέλλου με την ΑΕΚ για να αντιληφθούν ότι στον ΠΑΟ όλα κινούνται με κεκτημένη ταχύτητα, χωρίς σχέδιο και κυρίως χωρίς οδηγό. Τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση είναι πολλά και η ύπαρξη των περισσότερων, σε ό,τι αφορά το αγωνιστικό σκέλος, εντοπίζονται στο καλοκαίρι και στην αρχή της προετοιμασίας. Αυτό που ουσιαστικά επιτείνει τα προβλήματα στον ΠΑΟ είναι ότι η κρίση είναι διπλή.
Διοικητική και αγωνιστική, με την πρώτη να τροφοδοτεί τη δεύτερη. Τα τελευταία χρόνια στο αγωνιστικό επίπεδο η ομάδα πολύ συχνά πλήρωνε τις λάθος επιλογές της διοίκησής της, με αποτέλεσμα η πίεση από αυτά τα λάθη να συσσωρευθεί και να μεγαλώσει εξαιτίας της κυριαρχίας του Ολυμπιακού. Ετσι, έπειτα από εκείνη την ήττα με 4-0 από τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη σε παιχνίδι Κυπέλλου, μπήκαν οι βάσεις δημιουργίας της περίφημης ΠΕΚ, η οποία αποτέλεσε το όχημα αμφισβήτησης της διοίκησης Βαρδινογιάννη. Μετά ήρθαν το συλλαλητήριο, τα «εκατομμύρια πράσινες καρδιές» και η πολυμετοχικότητα, η οποία υποτίθεται ότι θα απογείωνε οικονομικά την ομάδα και θα της εξασφάλιζε ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα απέναντι στον Ολυμπιακό.
Την ίδια εποχή ο Σωκράτης Κόκκαλης είχε αποφασίσει να περάσει στο περιθώριο, δεν έβαζε χρήματα στην ομάδα, η οποία γερνούσε διαρκώς, και αναζητούσε συνεταίρους ή κάποιον πρόθυμο να αγοράσει την ομάδα. Η εποχή της πολυμετοχικότητας στον ΠΑΟ ήταν μια απατηλή εποχή. Δημιούργησε προσδοκίες και εκμεταλλεύθηκε τη συγκυρία της μεγάλης αποδυνάμωσης του Ολυμπιακού για να κερδίσει το
νταμπλ, αλλά πίσω από τη σκηνή εκείνοι που μπορούσαν να δουν τα πράγματα ψύχραιμα καταλάβαιναν ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός. Το έλεγαν, κάποιοι το έγραφαν κιόλας, αλλά η ευφορία του νταμπλ θόλωνε τη ματιά και την κρίση των περισσότερων.
Στα πανηγύρια εκείνοι που προειδοποιούν για επερχόμενες καταστροφές περιθωριοποιούνται και λίγο πολύ θεωρούνται απόβλητοι. Δεν φταίνε, όμως, εκείνοι που προαναγγέλλουν τις συμφορές, αλλά εκείνοι που δεν τις προλαμβάνουν. Η πολυμετοχικότητα ήταν μία λυκοφιλία που «λειτουργούσε» όσο εξυπηρετούσε τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα όσων την αποτελούσαν. Ηταν ένα διοικητικό σχήμα που δεν ένιωθε την ανάγκη να κάνει έναν αγωνιστικό σχεδιασμό μακρόχρονης διάρκειας, γιατί πίστευε ότι αρκούσε να διασφαλιστεί η «προστασία» της ομάδας και να γίνουν κάνα-δυο εντυπωσιακές μεταγραφικές κινήσεις που να κάνουν γκελ στον κόσμο, αλλά οι οποίες δεν είχαν ποδοσφαιρική λογική. Ολα αυτά θυμίζουν την κατασκευή ενός κάστρου στην άμμο.
Αρκεί να θυμώσει λίγο η θάλασσα, να ανέβει το κύμα και το κάστρο θα διαλυθεί αργά αργά. Οταν η οικονομική κρίση έγινε φανερό ότι τους επηρεάζει όλους και πως η σπατάλη -που δημιουργεί εντυπώσεις, αλλά δεν προσφέρει καμία εξασφάλιση- γίνεται απαγορευτική πολυτέλεια, τότε έπρεπε οι «πολυμετοχικοί» να δείξουν ότι θέλουν. Ε, κανείς τους δεν ήθελε να αναλάβει το βάρος της διοίκησης -με τις υποχρεώσεις που αυτή συνεπάγεται- με αποτέλεσμα η λυκοφιλία να διαλυθεί και η ομάδα να μεταβληθεί σε καράβι ακυβέρνητο.
Ειρωνικό, με τόσους καπετάνιους που είχαν μαζευτεί εκεί. Και φάρμακο δεν φαίνεται στον ορίζοντα, παρά το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος έμπορος φαρμάκων της χώρας είναι μέλος του Δ.Σ. Αν σε διοικητικό επίπεδο τα πράγματα όσον αφορά την απουσία βούλησης είναι δεδομένα, σε αγωνιστικό επίπεδο τα πράγματα είναι χειρότερα. Ακόμα και να θέλουν οι παίκτες -που δεν το δείχνουν- δεν μπορούν. Οι αγωνιστικές ελλείψεις και τα προβλήματα, το κακό κλίμα, η διαχειριστική εποπτεία του προπονητή (που είναι μια αποτυχία) και η απουσία ισχυρής διοίκησης που προστατεύει την πειθαρχία και εγγυάται τη στήριξη αποτελούν αντικίνητρα για τους ποδοσφαιριστές. Αν δεν συμβεί κάποιο «θαύμα», όλοι θα περιμένουν τη λήξη της περιόδου για να επιβεβαιώσουν ότι το καράβι θα πάει για scrap, δηλαδή για διάλυση.
Η κρίση, τα κέρδη και το κόστος
Το σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει πλέον εξελιχθεί σε μια βιομηχανία εκατομμυρίων. Οι ομάδες επενδύουν μεγάλα ποσά χρημάτων σε διάφορους τομείς, από τα γήπεδα μέχρι τους ποδοσφαιριστές, και είναι πολύ λογικό να πραγματοποιούν τις επενδύσεις προσδοκώντας κέρδη. Η πραγματικότητα είναι ότι τα κέρδη από την εμπορευματοποίηση του παιχνιδιού δεν πηγαίνουν στις ομάδες -οι οποίες χρησιμοποιούνται ως ένα μέσο για τη δημιουργία κερδών από ένα σωρό κόσμο που δραστηριοποιείται γύρω από τις ομαδες.
Οι χορηγοί, οι διαφημιστές, οι εταιρείες κατασκευής και εμπορίας αθλητικών ειδών, οι μάνατζερ και σε ένα βαθμό και κάποιοι ποδοσφαιριστές. Είναι ενδεικτικός ο κατάλογος που δημοσίευσε ένα βελγικό περιοδικό για το ποδόσφαιρο με τις ετήσιες αμοιβές των 20 πλουσιότερων ποδοσφαιριστών, στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται τα έσοδα από τα διαφημιστικά συμβόλαια που έχουν υπογράψει. Εσοδα που σε αρκετές περιπτώσεις είναι ίσα ή και υπερδιπλάσια της ετήσιας αμοιβής συμβολαίου. Βέβαια, για μια επένδυση η οποία δεν αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα οι προβλέψεις που συχνά βασίζονται πάνω σε συγκεκριμένα οικονομετρικά μοντέλα -που περιορίζουν τους επενδυτικούς κινδύνους- μπορούν να θεωρηθούν σχετικά ασφαλείς.
Ας πούμε η ανέγερση ενός γηπέδου, η αποπληρωμή του κόστους κατασκευής του και η πρόβλεψη για τα κέρδη που μπορεί να αποφέρει στους κατασκευαστές του. Τι γίνεται, όμως, με τις επενδύσεις που αφορούν τους ανθρώπους; Τους προπονητές ή τους ποδοσφαιριστές κατά κύριο λόγο; Οταν μία ομάδα ξοδεύει εκατομμύρια αγοράζοντας έναν ξένο ποδοσφαιριστή, επί της ουσίας πραγματοποιεί μία επένδυση υψηλού ρίσκου, αφού δεν είναι βέβαιο ότι ο ποδοσφαιριστής θα μπορέσει να προσαρμοστεί στο νέο του περιβάλλον και να αποδώσει όσα προσδοκούν από αυτόν. Μάλιστα, σε περιόδους κρίσης, στις οποίες περιορίζονται η κεφαλαιακή ρευστότητα και η κατανάλωση, η αποτυχία μιας ακριβής επένδυσης είναι πολύ πιθανότερη, με αποτέλεσμα τα κόστη μεταγραφών και αμοιβών να πιέζονται προς τα κάτω. Οπως και οι ευκαιρίες κερδοφορίας όλων όσοι προσδοκούν κέρδη από την εκμετάλλευση των ομάδων.
Παράκληση
Aν είναι δυνατόν, θα παρακαλούσα τον υφυπουργό Αθλητισμού, κ. Νικητιάδη (φωτό), να μην κάνει δηλώσεις σχετικά με τα εξέχοντα μέλη της πινακοθήκης των ηλιθίων που επιτέθηκαν στον διαιτητή Σιδηρόπουλο, όπως είχε κάνει και με εκείνους που επιτέθηκαν στον Μπάγεβιτς. Τότε μας είχε πληροφορήσει ότι η αστυνομία ήταν πολύ κοντά σε συλλήψεις. Τους ηλίθιους τότε τους είχε γράψει η κάμερα. Αυτούς που δεν τους κατέγραψε ποιος ξέρει πότε θα τους συλλάβουμε. Επίσης, θα παρακαλούσα και τον γενικό γραμματέα Αθλητισμού να μην κάνει δηλώσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση των περιστατικών βίας φέτος στο ποδόσφαιρο, που υποτίθεται ότι οφείλεται στα μέτρα που έχουν ληφθεί από την κυβέρνηση. Η αντιμετώπιση της βίας απαιτεί άλλου είδους πολιτική και νομοθετική προσέγγιση, η οποία δεν είναι δυνατό να εκδηλωθεί από εκείνους που ενδιαφέρονται για την καριέρα τους στην πολιτική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου